قاب عکس

مهرگان رسید

اما در خانه‌های ما

هنوز

جای کسی خالی‌ست.

جوانانمان رفتند

با جیب‌هایی پر از رویا

و برگشتند

در قاب عکس.

مادری

هر شب

غبار از چهره فرزندش می‌گیرد

و آرام می‌پرسد:

«سردت نیست؟»

پدری

نام پسرش را

دیگر بلند صدا نمی‌زند؛

می‌ترسد

خانه دوباره

صدای گریه بگیرد.

سرزمین من

سال‌هاست

جوان دفن می‌کند

و مادر

پیر.

اما هنوز

چراغی کنار همان قاب روشن است؛

چراغی که

اشک مادر

نمی‌گذارد

خاموش شود.