ایران ارث پدری ماست -س.روزبه

ایران

ارث پدری ماست؛

نه سندی

در گاوصندوقی بسته،

خانه‌ای است

که بوی مادر

هنوز

در دیوارهایش مانده است.

کلیدش را

از ما گرفتند،

پنجره‌هایش را بستند،

چراغ‌هایش را خاموش کردند—

اما مگر می‌شود

درخت را

از خاطره ریشه‌اش جدا کرد؟

ما

برای تصرف خانه‌ای بیگانه

بازنمی‌گردیم؛

ما

به خانه خود

بازمی‌گردیم.

ایران را

پس می‌گیریم،

چون کلیدی

که دوباره

در قفل خانه خود می‌چرخد،

چون رود

که پس از سال‌ها

راه دریا را

به یاد می‌آورد.

ایران

ارث یک گروه نیست؛

خانه همه ماست.

و خانه را

می‌توان بست،

اما نمی‌توان

از حافظه صاحب خانه

پاک کرد.